افکارم پوچ شده ومن که به صعود می رفتم،ناگهان اکیدا نزولی طی کردم مسیر را،

چگونه می توان پی برد اشکال کار کجاست؟!

ومن همچنان سر شارم از ذوق،خستگی ناپذیر

ولی دوست دارم تا اعماق وجودم فانی شوم،از این روز می ترسیدم افکارم منفی بشه

با افکار مثبت بدون عمل هم نزول کمتره...

گاهی ارزو میکنم کاش تفکر می مرد!توی کل عمرش سخنی را گفت که روی من تاثیر فراوانی گذاشت

کلید این بود:انسان همان قدر که از تفکر می تواند صعود کند،

همان اندازه می تواند نابودو فنا شود...

هیچ دلیلی برای توجیح ندارم!

هیچ وقت بهایی به کس نمیدهم،چون بها فانی شدنی ست.

الگوی من گم شد،من خودم گم شدم،اطرافم گم شده

هیچ چیز یادم نمیاد،جز بدی هایشان،جز اشکهایم

جز زمانی که تشنه مردم،

مثل زمانی که در خواب بودم هر چه فریاد زدم کسی مرا نشنید ...