غروب کوتاه،غروبی که تکرار نشدنی بود

غروبی که شازده کوچولوهم ندید!

تو غروب من بودی...غروبی که پایان بود

غروبی که فریادم را براورد

خشم،مرا گریان کرد

مثل بی رمق ترین انسان توان رفتن نداشتم

من خودم بی رمق ترین شدم!

مثل کبوتر در قفس

مثل فریاد محبوس،که بعد از مدتی ناگه خاموش میشود

اری...

مثل ان حبس قشنگ تکرار نشدنی

من باتو بودم در مردن کوتاه

تو رفتی مثل جیغهای مادرم!

که وقتی گریان می شود در خلوت می گریم و...

وقتی که هیچ کس را نفهمیدم و هیچ کس ندانستم

روزگار از معادلات تکراری خسته بود

این باربر من ضرب کرد مردن را...

اشتباه کردم تو از مردن ها کسر نشدی

کسی ندانستد

کسی تورا یاری نداد

چون تو بی کس نبود که در ظلمت باشد...

من هم مثل تو همانندی ندارم،مثل همه

این بار همه می دانند که غروب تکرار میشود

اما ندانند که غروب من تکرار نشدنی بود

هر ان تکرار نشدنی بود!